می دانم
دلم روشن است
که تو می آیی
با کوله باری از ترانه و لبخند
از همین راه می آیی
که بهار آمد
که تابستان رفت
تو می آیی و آب می شوی بر این آه سوزناک
مرهم می شوی بر این دل پر درد
این دل بی دل
بر این قلب پاره پاره
از رفتنت اما نمی گویم
از فراق هم
تا غمگین ترین شعر دنیا را سروده باشم
پ.ن: تمام مدت که حرف می زدی، این را زمزمه می کردم...
رابطه هم مانند ایکاروس است. با مشقت و سختی بال هایی برای پرواز می سازی، رها می شوی، می دانی تا کجا می توانی بری، باید بروی اما... اما اوج می گیری در دم زندگی می کنی لذت می بری و...
به خورسید که رسیدی، انگار جز او را نمی بینی. نمی توانی تصور کنی با دیگران هم می توان حرف زد، می توان خندید می توان دوست داشت... تنها اوست. پدرت می شود خورشید مادرت می شود خورشید بال هایت می شود خورشید... و همان خورشید است که باید ذوب کند مومِ بال هایت را... و آنگاه هرچه بیشتر به اوج نزدیک تر بودی، سخت تر سقوط می کنی و سنگین تر و وحشتناک تر. چه سقوط شیرینی...
پدر به او هشدار داده بود اما.
*عنوان، دیالوگی ات از فیلم دسپرادو، که اگر اشتباه نکنم از انجیل است.